วันเวลายังอยู่ ไม่ได้เปลี่ยนคืนวัน ทุกอย่างยังคืนยืนมั่นในห้วงแห่งเวลาผ่าน ทุกอย่างจักคงอยู่เพียงความเชื่อมิใช่ความจริง ในระยะห่างวันเวลาไม่ได้ช้าหรือเร็ว ไม่ได้กำหนดให้เป็น มีเพียงเราเท่านั้นที่หยั่งรู้ มีเพียงเราเท่านั้นที่หยั่งเห็น ในความเชื่อทั้งมวล คือความจริงของความรัก
หากเมื่อใดน้ำตาหลั่งริน เพียงเพราะเราได้มองเห็นถึงความงดงามที่ปรากฏกาย เป็นภาพเศร้าที่ทอดกายให้เราได้สัมผัสถึง แท้จริงของความรู้สึกทั้งมวล มันเป็นความรู้สึกแท้ที่มีคุณค่ากว่าสิ่งใด ยิ่งในคำรักนั้นมีความรู้สึกเท่าใด น้ำตาที่เอ่อไหลนั้นเป็นภาพหนึ่งของความรักที่เราจักมีและจักให้เป็น
ใช่ไหม ในความรัก หากความรักนั้นคงอยู่ อย่างมิแปรเปลี่ยน
ใช่ไหม ในความงดงาม หากความงามนั้นปรากฏกายในสัมผัส อารมณ์
ขอให้มองรักอย่างที่เรารัก ขอให้ความรักคงอยู่ในวันเวลาที่มิเคยแปรเปลี่ยน ขอให้เธอเป็นเช่นรักที่มอบให้ และเป็นรักที่ได้รับ
ความรักที่เกิดขึ้น มิเคยแตกดับ หากจะตายไปพร้อมกับลมหายใจที่มีเพียงคำรักเท่านั้นเอง
หากเมื่อใดน้ำตาหลั่งริน เพียงเพราะเราได้มองเห็นถึงความงดงามที่ปรากฏกาย เป็นภาพเศร้าที่ทอดกายให้เราได้สัมผัสถึง แท้จริงของความรู้สึกทั้งมวล มันเป็นความรู้สึกแท้ที่มีคุณค่ากว่าสิ่งใด ยิ่งในคำรักนั้นมีความรู้สึกเท่าใด น้ำตาที่เอ่อไหลนั้นเป็นภาพหนึ่งของความรักที่เราจักมีและจักให้เป็น
ใช่ไหม ในความรัก หากความรักนั้นคงอยู่ อย่างมิแปรเปลี่ยน
ใช่ไหม ในความงดงาม หากความงามนั้นปรากฏกายในสัมผัส อารมณ์
ขอให้มองรักอย่างที่เรารัก ขอให้ความรักคงอยู่ในวันเวลาที่มิเคยแปรเปลี่ยน ขอให้เธอเป็นเช่นรักที่มอบให้ และเป็นรักที่ได้รับ
ความรักที่เกิดขึ้น มิเคยแตกดับ หากจะตายไปพร้อมกับลมหายใจที่มีเพียงคำรักเท่านั้นเอง
