ชีวิตมีช่วงเวลาของมัน ช่วงเวลาที่ทำได้และทำไม่ได้ หากมีโอกาสในการกระทำสิ่งใดก็จงฉกฉวยเวลานั้นไว้ อย่าให้ผ่านไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลย ...จงทำในสิ่งที่ปรารถนา แม้จะไม่ได้อะไรกลับคืนมาหรือบางทีจะทำให้เสียใจก็ตาม อย่าลังเล คิดเพียงว่า...จงเดินตามสิ่งที่เชื่อ เดินตามสิ่งที่ท้าทาย เดินตามเสียงหัวใจ โลกนี้มีอะไรมากมาย เพียงว่าเลือกที่จะทำหรือไม่นอกจากเรื่องราวอืนในชีวิต การทำงานกลายเป็นส่วนสำคัญไม่น้อย ที่ผ่านมาการได้มีโอกาสที่ดีในการทำงานกับชุมชนประมงพื้นบ้านภาคใต้ แม้จะเป็นแค่ฐานะคนทำงานสื่อ ทำเนื้อหาข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรชายฝั่งและทะเล ซึ่งมีหน้าที่นำเสนอปัญหา ผลกระทบที่เกิดขึ้น การให้ความรู้กับชุมชน ทว่าในระหว่างที่ทำงานทำให้ได้พบเห็นอะไรที่แตกต่าง ได้พบความงดงามเล็กน้อยที่ต้องใส่ใจมอง และรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ที่ต่างกันทางสังคม การดำรงอยู่แบบชนบท เรื่องราวที่ได้พบเห็นอาจจะเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนเมืองมันมีอะไรมากกว่านั้น ซึ่งงานเอ็นจีโอได้สร้างประสบการณ์ชีวิตต่างไปจากการทำงานใดๆ เพียงเพราะว่าได้รับรู้ถึงความจริงที่ไม่เคยรู้จัก
ภาคใต้...ตรัง สตูล พัทลุง นครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี เป็นพื้นที่การทำงานในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปี แม้ว่าภาษาใต้จะฟังยาก แต่ก็ไม่เคยที่ไม่ตั้งใจฟัง แม้บางครั้งฟังแล้วจะไม่เข้าใจก็ตาม แต่มันก็คือภาษาที่อยากจะฟังมากที่สุดในระหว่างที่ลงพื้นที่ทำงาน
การได้ลงไปทำงานกับชุมชน การทำงานกับชาวบ้านเป็นความประทับใจที่ดีเสมอ ด้วยความที่เป็นคนเมืองการได้มีโอกาสทำงานกับชุมชนถือเป็นประสบการณ์ชีวิตที่มีคุณค่าเสมอ อย่างน้อยคนเมืองก็ได้เรียนรู้ความเป็นชนบทด้วยตัวเอง ได้สัมผัสความงดงามของวิถีชีวิตแต่ละท้องถิ่น ซึ่งมันมีเรื่องราวมากมายให้จดจำ ได้เรียนรู้ในมิตรภาพของคนชนบท ได้สัมผัสรสชาติอาหารท้องถิ่นอย่างอิ่มอร่อย และก็มีรายละเอียดมากมายที่เล่าไม่จบ ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องเล็กๆ ที่งดงามจากการทำงานที่ผ่านมา...แม้เพียงชัวคราวก็นับว่าสำคัญ
วันนี้ได้กลับมายืนในเมืองเช่นเดิมไม่ได้เข้าไปมีส่วนในกิจกรรมใดๆ อีกต่อไป แต่ก็รู้ว่าทุกอย่างย่อมดำเนินต่อไปอย่างที่เคยเป็น เปลี่ยนไปหรือเหมือนเดิม ทว่าทุกสิ่งอย่างย่อมเป็นไปอย่างที่ควรเป็น
แม้ว่าจะออกจากเส้นทางการทำงานกับชุมชน ในฐานะที่ยังคงเป็นคนทำงานสื่อก็จะพยายามเรียบเรียง ร้อยเรื่องราวออกมาสื่อสารเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยก็เชื่อว่าสิ่งที่ได้รับมาและได้เล่าออกไปจะทำให้คนบางคนในสังคมได้อ่านเรื่องราวของพวกเขาบ้าง ซึ่งเรื่องราวของวิถีชีวิตประมงพื้นบ้านยังคงอยู่ในความคิดและยังคงอยู่ต่อไป มีเรื่องราวมากมายที่ยังไม่ได้เขียนถึง เราเชื่อว่ายังมีคนบางคนอยากที่จะรับรู้เรื่องราวอยู่บ้าง...คนหนึ่งอาจรู้สึกได้ถึงคนอยู่ห่างไกล แม้ว่าจะต่างสังคม ต่างสถานะ ต่างเรื่องราว...ดังนั้นคำบอกเล่าจะถูกกล่าวถึงโดยคนเล่าเรื่อง
วันนี้แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนำพาไปสู่แนวทางอื่น ในขณะที่พบว่าความทรงจำที่ไร้ตัวตนทำให้เราข้ามผ่าน แต่ระหว่างเวลาที่ผ่านพ้นมักทำให้บางสิ่งบางอย่างของชีวิตตกหล่น แต่สิ่งนั้นไม่เคยห่างหายจากไป เรายังคงจดจำสิ่งที่หล่นหายไป...แม้จะเดินออกมาจากพื้นที่ที่เคยยืน แต่วันนี้ก็ยังคงติดตามเรื่องที่นั่นอยู่เสมอ
คืนวันในวันเวลาชวนให้คิดถึง ในความคิดถึงนั้นมักหม่นเศร้าเสมอ...แม้ว่าจะมีห้วงเวลาที่ดีหรือเลวร้ายก็ตาม
ความรู้สึกครั้งนี้ทำให้นึกถึงบางประโยคในหนังสือเรื่องเหมืองแร่ของอาจินต์ ปัญจพรรค์ ที่เขียนไว้ว่า...เรามีจิตใจแบ่งภาคไว้ให้แก่ความทรงจำ เราผูกอดีตติดไว้กับสถานที่ต่างๆ เป็นแห่งๆ แล้วแต่ว่าแห่งใดจะฝังใจมากหรือน้อย
