เราจะถกเถียงกันไปทำไมกับชีวิต ในเมื่อชีวิตมันมีวันเวลาของมัน ผ่านอายุของเรา ...ผ่านไปแล้วก็จบลง
โลกทีล้อมรอบชีวิต ล้วนบอกเรื่องราวของเราด้วยธรรมชาติของความเป็นจริง เพียงแต่เราจะใส่ใจที่จะเฝ้ามองและเรียนรู้หรือไม่
สิบปี...ผ่านไปอีกสิบปี จนกระทั่งบั้นปลาย นั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่าชีวิต เพราะห้วงสุดท้ายเช่นนี้เราจะรู้จักชีวิตได้ดีที่สุด
วันนี้เราอาจจะมีชีวิตอยู่อย่างผ่านเลย ...และว่างเปล่า หรือบางคนอาจจะมีชีวิตอย่างไร้คำถาม
แต่ท้ายที่สุด..ความสุขที่แท้จริงก็คือชีวิตที่ล้วนเป็นเหมือนกันหมด
อย่ามีคำถามกับตัวเองในห้วงสุดท้าย เพราะทุกอย่างเราล้วนกระทำมันขึ้นมา ด้วยความเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ตาม
ความสุขแห่งนัยยะที่ว่า ...ทำให้คนอื่นมีความสุขและเราก็มีความสุขที่จะทำ แค่นี้เพียงพอกับชีวิต ทั้งชีวิตที่มีอยู่และจากไป
