อริสโตเติล นักปรัชญากรีกโบราณ พูดถึงระบอบการปกครองหกประเภท ซึ่งเขาวาดภาพขึ้นมาสำหรับพลเมืองหกแบบ เขาขยายความด้วยว่า ระบอบเหล่านี้จะต้องมีแบบแผนเป็นรูปธรรมที่จะสามารถพัฒนาคุณค่าเชิงนามธรรมต่อไปได้ คนแรกที่ตระหนักเรื่องนี้คือสถาปนิกฮิปโปดามุสแห่งมิเลตุส แม้บุรุษผู้นี้ไม่รู้เรื่องการเมืองเลย แต่เขาก็สามารถร่างผังเมืองในอุดมคติที่มีการบริหารปกครองอย่างดี เมืองของฮิปโปดามุส (หรือเมืองของอริสโตเติล) นี่คือภาพสะท้อนอุดมคติทางประชากรศาสตร์ของชาวกรีก พลเมืองที่จำกัดวงอยู่ในชนกลุ่มหนึ่ง แยกบทบาทหน้าที่ในสังคมนั้น
เมืองในอุดมคติของอริสโตเติลมีลักษณะดังนี้
- ปิตาธิปไตย ผู้หญิงไม่มีอำนาจในการปกครอง
- ประชาธิปไตย ในความหมายที่ว่า ให้อภิปรายปัญหาบ้านเมืองได้อย่างเปิดเผย แต่เฉพาะพลเมืองเท่านั้นที่มีสิทธิ
- ใช้อำนาจทหาร แต่ไม่มีการขยายดินแดน เพราะเมืองในอุดมคติจะต้องมีพื้นที่อันจำกัด
- ฐานันดรของชนชั้นสูงนำถูกกำหนดขึ้นมาสำหรับพลเมืองที่คัดสรรแล้วจำนวนหนึ่งเท่านั้น เป็นคนประเภทที่มีบุญวาสนามาตั้งแต่เกิด พวกนี้จึงมีสิทธิที่จะใช้แรงงานทาสที่มีฐานะต่ำต้อยกว่า
" อุดมคติเช่นนี้นี่เอง ทุกอย่างจึงเต็มไปด้วยการเมืองแบบแย่ ที่มาจากอำนาจการปกครองอีกชั้นหนี่ง"
นักคิดที่ซับซ้อน ก็สร้างความซับซ้อน ซ่อนเงื่อนมากมาย.....
